Kamervragen over afscheid Bruce J&A van baas John

Foto:

WINSUM – De barkruk waarop tot voor kort, de veel te jong en plotseling overleden John Bouwsema, vaak zat wordt zaterdagmiddag om 17.00 uur bezet door Bruce JenA. Een notitieboekje ligt open voor hem en een potlood met een nieuw gescherpte punt ligt geduldig te wachten om de eerste notitie te maken. De telefoon binnen pootbereik heeft nog niet gerinkeld, maar je kunt aan Bruce merken dat hij zeker weet dat het wel gaat gebeuren. Hij ziet er wijs uit, zo met die bril op zijn neus. Hij is wel vriendelijk als er gasten het gezellige cafeetje binnenkomen, maar wel anders dan anders: een beetje afstandelijk, een beetje uit de hoogte, een ietsepietsie arrogant zelfs. “Laat ‘m maar even,” zegt Anna, “hij heeft het al een paar dagen hoog in de bol, gaat wel weer over.”

Bruce verwacht telefoontjes, belangrijke telefoontjes.  Partij voor de Dieren-Kamerlid Eva van Esch heeft afgelopen week schriftelijke vragen gesteld aan  Minister Bruno Bruins van Medische Zorg en Sport over het Universitair Medisch Centrum Groningen (UMCG), dat Bruce in november op de Intensive care afscheid liet nemen van zijn baas en grootste vriend John.

De Minister antwoordde dat individuele zorgaanbieders zelf moeten bezien of zij huisdieren kunnen en willen toelaten en dat de afweging tussen risico’s en behoeftes aan, in dit geval, het UMCG is. Bruce is het daar roerend mee eens.  “Het was indrukwekkend en emotioneel,” schreef de hoofdverpleegkundige. Dat vindt Bruce ook nog steeds, maar het heeft hem wel geholpen bij het afscheid en de verwerking van zijn verdriet.

Het is 17.53 uur: Bruce pakt een beetje onwennig de hoorn van het telefoontoestel en hoort dat de kiestoon het gewoon doet. Hij krult zijn bovenlip, zoals alleen hij dat kan, geeuwt een keer verveeld, schuift de bril goed op de neus, verlegt het potlood een paar centimeter en kijkt ietwat geïrriteerd naar de luidruchtige gasten, alsof het hun schuld is dat hij de beltoon niet hoort en de talloze telefoontjes die hij verwachtte niet komen.

De wereld draait Door, Op1, Eva Jinek, 1 Vandaag of Omroep Max: de actualiteitenprogramma’s zouden toch wel willen weten hoe één van de twee hoofdrolspelers het afscheid nemen ervaren heeft? Wie kan dat nou beter vertellen dan Bruce?

De Minister had nog geantwoord dat veel mensen een nauwe band met hun huisdier hebben en huisdieren deel uitmaken van de naaste omgeving. Met voldoende aandacht en zorgvuldigheid voor de gezondheidsrisico’s voor kwetsbare patiënten kon in deze situatie Bruce afscheid nemen van John. Dat de Werkgroep Infectie Preventie (WIP) negatieve kanten van het afscheid genoemd heeft, vindt Bruce overdreven. De WIP had ingebracht dat huisdieren dragers en via de vacht overbrengers zijn van pathogene micro-organismen en daarmee zorgen voor infectiegevaar. De WIP gaf aan dat het bij honden (en katten) vooral gaat om besmettingen met staphylokokken, darmbacteriën, zoals salmonella en campylobacter, parasieten en schimmels.

Het is 19.30 uur: Zichtbaar teleurgesteld legt Bruce de wijze bril terzijde, het notitieboekje slaat hij opzichtig dicht, het potlood vliegt met een grote boog achter de bar. De oude boxer laat zich van de kruk afglijden. Anna ziet zijn teleurstelling en geeft ‘m iets lekkers. Hij kijkt haar een beetje verdrietig aan: “Zij begrijpt me. Anna weet waarom ik bij de telefoon zat, niet omdat ik in de Tweede kamer ter sprake ben geweest, nee, ik wilde zo graag nog een keer over John praten. Begrijp me goed, het gaat best oké, maar dat gemis, hè.”

Reacties